Leren-Delen-Ervaren

Acroniemen halen altijd het beste naar boven bij taalgoochelaars. Als politicoloog en haiku-schrijver kan ik deze gevoelens begrijpen. Maar acroniemen worden een beetje vervelend als de onderliggende woorden eufemistische krachttermen zijn waar een flinke dosis wishful thinking in verwerkt zit.

Sinds 9 september werk ik klaarblijkelijk niet voor het Centre for Education and Learning (CEL) van de Strategische Alliantie van de Universiteit Leiden, Technische Universiteit Delft en de Erasmus Universiteit Rotterdam (LDE in de volksmond) maar hoort het CEL bij de Strategische Alliante van Leren-Delen-Ervaren. Leren-Delen-Ervaren; ik vind dit over het algemeen al lastig bij groepen groter dan 12 man die fysiek op 1 locatie zijn en waar ik heel graag mee wil Leren, Delen en Ervaren.

IMG-20150105-WA0004

Ik vraag me zeer af of het tot heel veel Leren, Delen en Ervaren komt als er niet een concrete aanleiding tot samenwerken is. Ik moet bij de hele samenwerking tussen de universiteiten steeds denken aan de Europese integratie: als het noodzakelijk is, komen er (relatief) snel dingen van de grond. Tot die tijd sluimeren de wensen en ideeën bij de believers. Overigens is het nog steeds een hele tour du force als er concrete aanleiding is om samen te werken zoals blijkt uit onderstaande.

Vorige week zaterdag stond het CEL in het NRC Handelsblad met een advertentie om 2 promovendi te werven voor ons onderzoeksprogramma. Het heeft mij 6 weken gekost (met een piekbelasting aan het begin en het eind) om de volgende zaken over L, D en E op één lijn te krijgen:

  1. Wetenschappelijke inhoud (juiste inhoud en eisen voor de juiste kandidaten)
  2. Arbeidsmarktcommunicatie (vacaturetekst, plaatsing op Academic Transfer, plaatsing in NRC Handelsblad, internationale plaatsing – en dan zorgen dat alles synchroon loopt en er maar 1 basisversie is met kleine smaakverschillen cq. volgorden per instelling)
  3. Goedkeuring personeelszaken (formatie)
  4. Goedkeuring financiën (CEL betaalt de promovendi)

NRC Advertentie CEL

Samenwerking is altijd imperfect, daarom besteden we er zoveel aandacht aan. Maar zodra er een treinrit tussenzit, wordt het nog imperfecter. De vragen die steeds door mijn hoofd schoten tijdens dit proces waren: “Wanneer is het genoeg? Wanneer is het perfect genoeg?”. Ik zag namelijk nog steeds puntjes waar het beter en mooier kon, en toen moest ik er dus bewust voor kiezen om dingen niet te doen. Als ik iets lastig vind, is het om iets niet te doen, iets te laten.

Ik ben overigens een LDE-fiel, ik geloof in de samenwerking en ben dan ook reuze blij en trots dat ik zo mag pionieren (ok ok, op kleine schaal maar toch) met het Centre for Education and Learning. Alleen vraag ik me af hoe wij, de believers, de achterhoede gaan overtuigen. Emotionele ontkoppeling en zelfs tegenwerking liggen op de loer als de ‘Meer Waarde’ niet overtuigend gecommuniceerd wordt.

Ik bedenk me opeens waar het eufemistische LDE wél onverkort van toepassing is. Het traineeship. Niet de organisatie er van maar wel de inhoud die de trainees er aan geven. Ik prijs me gelukkig met zulke fijne traineegenoten waar ik tijdens intervisie, één van de vele trainingen of informele drinkaangelegenheden veel van Leer door het Delen van onze Werkervaringen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s