Even geen zin in groei

[originele blog op 23 juli 2014]

Bij tijden lijkt – in ieder geval voor mij – niets belangrijker dan het traineeship. En met het traineeship bedoel ik alles: dagelijks mijn werk voor de Graduate School doen, goed contact met mijn collega’s, goed contact met mijn mede-trainees, uitkijken naar en lobbyen voor de volgende interessante plek, borrels en uitjes. Maar op bepaalde momenten is de zin om te groeien volledig verdwenen.

Vreemd genoeg – en gelukkig – is die zin nooit afwezig op maandagochtend. Soms is die zin afwezig als ik volledig vastloop en (te) laat om hulp vraag “omdat ik het allemaal zelf wil en moet kunnen”. Na Nederland-Argentinië kwam de zin na de lunch op gang. Maar de dag na de ramp met Malaysia Airlines was die zin volledig verdwenen. En een week verder eigenlijk nog steeds.

Net als bij 9/11 weet ik precies waar ik was toen ik het hoorde. Een dinertje met collega’s, 1 van die kersen op het traineeship en mijn plek. Het nieuws van 17.30 op 3FM bracht het eerste nieuws tussen het vrolijke gepraat van mijn collega’s door. De rest van de avond heb ik er niet meer bij stilgestaan tot een vriendin mij appte met het nieuws dat de broer van een bekende uit mijn studentenstad óók in het vliegtuig zat.

Met het nieuws op de achtergrond ben ik mijn laatste werkdag en mijn inpakdag doorgekomen. Inmiddels ben ik namelijk in het land waar volgens The Sun de raket (?) vandaan kwam: Rusland. Helaas is het Russische nieuws volgen lastig maar de vraag is of het überhaupt de moeite waard is om te volgen. De Nederlandse consul-generaal te Sint Petersburg vertelde me dat propaganda hem doet denken aan de Koude Oorlog. Ik hoop niet dat dit betekent dat ‘wij’ ook sterk aan onze eigen media moeten gaan twijfelen want in dat geval verdwijnt de waarheid naar de toedracht mogelijk ook naar de achtergrond. En dat is niet wat de slachtoffers en de nabestaanden zou moeten toekomen.

Een week na dato is nog veel onduidelijk maar één ding staat voor mij als een paal boven water: met de Nationale Dag van Rouw hebben we de slachtoffers het hoogst mogelijke respect betuigd. Ook in Sint Petersburg hebben we een minuut stilte gehouden. In het bijzonder was ik in gedachten bij de twee slachtoffers uit de Delftse universitaire gemeenschap: Wim Bakker en Fatima Dyczynski. Mogen zij rusten in vrede.

 2014-07-23 17.47.11

Bloemen voor het Nederlandse consulaat in Sint-Petersburg

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s