Schoppen zonder pleister

Momenteel houd ik me bezig met het organiseren van de themabijeenkomst over Talent Management van het Erasmus Netwerk Vrouwelijke Hoogleraren (ENHV). Als voorbereiding hierop heb ik deelgenomen aan een netwerklunch georganiseerd door het ENVH. Tijdens deze lunch was er een vrouwelijke hoogleraar die ontevreden was over het aantal vrouwelijke hoogleraren binnen de Erasmus Universiteit Rotterdam (EUR), maar met name binnen haar faculteit. Ze begon de andere vrouwen toe te spreken over hoe zij vindt dat de EUR om moet gaan met diversiteit. Alle vrouwen aan tafel knikten instemmend, terwijl de vrouw zich steeds verder opwond. Naar aanleiding van deze speech verwachtte ik dat de vrouwen bij wijze van spreken de armen in elkaar zouden haken en een opmars richting het CvB zouden organiseren om te praten over diversiteit. Maar dit gebeurde niet. Iedereen was het met deze vrouw eens, maar zodra ze stopte met praten zakte de dames weg in het leven van alledag. Tot mijn grote verbazing.

Ik ben daarom naar een hoogleraar gegaan om te vragen waarom de ‘opmars’ uitblijft. Ze antwoorde me dat het zo lastig is, om de situatie te veranderen. “Maar als je echt wil is er toch een mogelijkheid?”, vroeg ik. Toen vertelde ze me dat het probleem veel breder getrokken kan worden en dat het ook een maatschappelijk probleem is. Een andere hoogleraar haakte daarop aan en zei dat het begin van de verandering ligt bij de leidinggevenden binnen de EUR. Zij hadden het gevoel dat ze niet zoveel aan de situatie konden veranderen.

Wat me opviel is dat de vrouwen zich hiermee afhankelijk opstellen en de verantwoordelijkheid voor de verandering bij de leidinggevenden leggen. Ik vraag me af wat er zou gebeuren als de dames de verantwoordelijkheid mede bij zichzelf leggen en actief op zoek gaan naar de wegen van verandering. Wat zou er gebeuren als deze dames hun intelligente koppen bij elkaar steken?

In de afgelopen vier maanden heb ik geleerd dat het tegen zaken aan schoppen, vaak alleen wat oplevert als je daar ook een pleister bij levert. Als trainee is het je taak om de status quo te bevragen, maar ik merk dat vragen leiden tot wedervragen als, hoe kunnen we dat oplossen? Vanuit deze gedachte zou ik de dames aanraden om inderdaad de koppen bij elkaar steken en met een plan tot verandering komen.

Maar wat was er gebeurt als de vrouw die speechte niet alleen had geschopt, maar ook met een pleister was gekomen? Had de ‘opmars’ dan alsnog plaatsgevonden?

Schoppen is prima. Maar niet zonder pleister.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s